Pod enigmatyczną nazwą grupy „Dziurawa skarpeta” ukrywa pięcioro młodych ludzi, którym na sercu leży los osób bezdomnych żyjących na terenie Ełku. Beata, Kamil, Sylwia, Mariusz i Michał postanowili obalić stereotypy dotyczące osób dotkniętych bezdomnością oraz zwrócić uwagę zarówno ełckich instytucji jak i zwykłych ludzi na ten problem. Aby dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców podjęli wyzwanie stworzenia krótkometrażowego filmu dokumentującego ich pracę.

Zgodzili się opowiedzieć nam o swoim projekcie, na który otrzymali dofinansowanie w wysokości 5700 zł z Ełckiego Urzędu Miasta oraz 6800 Euro z Programu Młodzież w Działaniu.

ECOP: Skąd wziął się pomysł żeby zająć się problemem bezdomności?

Dziurawa Skarpeta: Czasem spędzamy swój wolny czas na terenie Starego Szpitala Ełckiego. Często spotykaliśmy osoby bezdomne, które tam okresowo mieszkały. W pewnym sensie zaprzyjaźnili się z kilkoma z nich i poczuli potrzebę , żeby w jakiś sposób im pomóc. Michał czyli nasz coach podsunął nam pomysł żeby zrobić film na ten temat. Potem pojawiła się możliwość pozyskania środków finansowych na realizację tego pomysłu i tak powstał projekt. Dołączyły do nas dziewczyny dzięki Pani pedagog ich szkoły, która nas skontaktowała.

ECOP: Dlaczego zdecydowaliście się formę filmową?

Dziurawa Skarpeta: Chcieliśmy dotrzeć z efektami naszej pracy do największego grona ludzi. Artykuł prasowy nie ma takiej mocy jak obraz filmowy. Wydaje nam się, że film będzie robił większe wrażenie na ludziach i na dłużej zostanie im w pamięci. Będziemy go mogli pokazywać w wielu miejscach. Mamy w planach zgłosić go do różnych konkursów i festiwali filmowych.

ECOP: Co do tej pory udało wam się zrobić?

Dziurawa Skarpeta: Kupiliśmy sprzęt do nagrywania i mamy nakręconych kilka godzin materiału filmowego. Są to głównie rozmowy z osobami bezdomnymi, staramy się przedstawić ich historie, opowiedzieć w jaki sposób stały się osobami bezdomnymi. Spotkaliśmy się z doktorem od emocji i motywacji, który powiedział nam w jaki sposób rozmawiać z osobami bezdomnymi, żeby były to rozmowy wartościowe dla obu stron. Interesowało nas także dlaczego takie osoby same nie potrafią sobie pomóc, zmienić swojej sytuacji życiowej.

Poznajemy od kuchni organizacje związane z bezdomnością np. osoby zaangażowane w powstawanie gazety sprzedawanej przez bezdomnych „Wspak”. Przeprowadziliśmy wywiady z muzycznymi zespołami odwiedzającymi Ełk Dubska i Dżem, niektórzy członkowie tych zespołów
w bezpośredni sposób zetknęli się z bezdomnością w swojej rodzinie czy otoczeniu. Jednocześnie bierzemy udział w warsztatach podnoszących nasze umiejętności techniczno – filmowo- sprzętowe.
Mamy spotkania z grafikiem, który pokaże nam jak robić animacje. Dokument, który kręcimy będzie przeplatany animacją. Chcemy, żeby nasz film był w miarę profesjonalnie przygotowany.

ECOP: W jaki sposób zbieracie informacje?

Dziurawa Skarpeta: Na początku działaliśmy trochę po omacku. Rozmawialiśmy głównie z samymi bezdomnymi z Ełku. Później czym więcej się dowiadywaliśmy tym łatwiej nam było docierać do odpowiednich osób związanych z instytucjami zajmującymi się bezdomnością, czy innymi osobami bezdomnymi. Czy więcej wiedzieliśmy tym więcej mieliśmy nowych tropów i kontaktów. Mamy kilku stałych bohaterów naszego filmu , jeśli ich spotkamy podczas naszych wędrówek po mieście to staramy się uaktualniać materiały, sprawdzamy co się z tymi osobami dzieje, jak toczą się ich losy.

ECOP: Jaki jest wasz nadrzędny cel, co chcecie osiągnąć?

Dziurawa Skarpeta: Po pierwsze chcemy zmienić stereotyp osoby bezdomnej jaki istnieje czyli stary dziadek, zaniedbany z torebka. Bezdomnymi zostają różni ludzie także kobiety, osoby posiadające rodziny, wyrzucone z mieszkań przeznaczonych do rozbiórki. Czasem są to osoby młode, niektóre są wykształcone lub uzależnione : narkomani czy alkoholicy. Zdarzają się osoby, które wychodzą z więzienia i rodzina nie chce mieć z nimi nic wspólnego, zostają pozbawione domu. Z drugiej strony bezdomnymi zostają osoby do siebie podobne, wszystkie mają problemy, z którymi nie mogą sobie poradzić.

ECOP: Czym jest bezdomność?

Dziurawa Skarpeta: Dla nas bezdomności nie da się zdefiniować. Jest to zjawisko a zarazem problem społeczny. To jest ogólnie trudne pytanie. Dla niektórych z nas jest to zjawisko, bo uważamy, że bezdomność to taki element społeczeństwa, który zawsze był, jest i będzie. Dla drugich będzie to problem społecznym ze względu na brak posiadania dachu nad głową.

ECOP: Jakie instytucje zajmują się problemem bezdomności w Ełku, i czym się zajmują?

Dziurawa Skarpeta: W Ełku problemem bezdomności zajmuje się Dom dla Osób Bezdomnych i Najuboższych Monar – Markot oraz Noclegownia im. św. Ojca Pio. Te instytucje prowadzą domy dziennego pobytu. Bezdomni mogą tam mieszkać przez kilka miesięcy a nawet lat, dopóki nie staną na nogi. Cały czas realizowane tam są projekty, dzięki którym ludzie bez dachu nad głową wychodzą na swoje, ale jest to długi i skomplikowany proces. Istnieją także noclegownie św. Alberta i św. Brunona jako doraźna pomoc dla osób bezdomnych formie noclegowni i świetlic.

ECOP: W jaki sposób zwykli ludzie na co dzień mogą pomóc osobom bezdomnym?

Dziurawa Skarpeta: Myślimy, że trzeba ich uświadamiać, że są miejsca czy instytucje, które mogą im pomóc wyjść z bezdomności. Te osoby nie wiedza że są darmowe kursy, po których mogą łatwiej znaleźć prace. Pracodawcy powinni być bardziej otwarci na osoby próbujące wyjść z bezdomności, dać im szansę na normalne życie. I przede wszystkim bezdomni muszą znaleźć w sobie motywację, żeby poradzić sobie z tym problemem.

Powinno istnieć więcej miejsc, w które byłyby odskocznią do normalnego życia, trzeba zacząć. Jako swój wkład takie osoby mogą przecież wykonywać jakieś prace na rzecz miasta czy gminy. To mógłby być sposób zapłaty za mieszkanie.

ECOP: Kiedy i gdzie planujecie pokazać swój film?

Dziurawa Skarpeta: Na bieżąco o swoich działaniach informujemy wszystkich zainteresowanych na facebook’u, mamy swój profil i wrzucamy tam informacje i gotowe fragmenty filmów. W jaki sposób informujecie ludzi o swoich działaniach. Chcielibyśmy udostępnić film wszędzie gdzie się da, na portalach internetowych, w organizacjach i instytucjach zajmujących się bezdomnością, a jeśli się uda również w szkołach. Żeby wyświetlać film dla uczniów musi on zostać zaakceptowany od strony pedagogicznej czy jego przesłanie jest czytelne i pozytywne. W listopadzie planujemy premierę. Na pewno zostanie też pokazany na konferencji zamykającej edycję programu „Młodzież w Działaniu”